เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 398 ใช้เงิน
“สนุกกว่าเมื่อวานเยอะ ไปถึงแล้วก็รู้เองแหละ”
ในเมื่อเสิ่นเหิงพาไป๋เจียวเจียวไปด้วย ที่ธรรมดา ๆ ก็คงไม่ได้แล้ว
สามคนเดินไปได้สองลี้ แล้วนั่งรถอีกประมาณครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงตลาดที่เสิ่นเหิงพูดถึง
ตั้งแต่หัวถนน หยางเฟิงหลินก็สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง เพราะเมื่อคืนนอนไม่พอ ลมหายใจเฮือกนี้เขาเกือบหอบตาย
“แถวนี้เป็นพ่อค้าแผงเล็ก ๆ ทั้งนั้น แต่ใครขายของใครก็สนุกดีนะ”
ต่างจากห้างเมื่อวาน ตรงนี้แผงใหญ่สุดก็แค่ร้านเล็ก ๆ เท่าฝ่ามือ ส่วนมากมองไปก็เห็นเป็นแผงเล็ก ๆ ที่เบียดติดกัน แทบไม่เหลือหน้าร้านด้วยซ้ำ
แต่ของข้างบนน่าสนใจมาก แทบทั้งถนนไม่มีอะไรซ้ำกันเลย ต่อให้เป็นของชนิดเดียวกันก็ยังแตกกันไปคนละทาง สินค้าข้างบนไม่เหมือนกันจริง ๆ
หยางเฟิงหลินเหมือนคนเสียสติ เลือกอันโน้นหยิบอันนี้ คลำเงินในกระเป๋า ไม่รู้ว่าแปดสิบหยวนในกระเป๋าจะใช้ได้ไหม
เขาย่อตัวลงข้างแผงขายของจุกจิกแผงหนึ่ง สะดุดตากบเหล็กทาเขียวตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง หมุนแป๊บเดียวมันกระโดดได้ไกลลิบ เขาชอบจนวางไม่ลง หยิบมาถือไว้ในมือสองตัว ลูบไปลูบมาไม่หยุด