เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 คำให้การ
คนนั้นไม่ยอมเชื่อ ยังดื้อจะดันเอาไว้ สุดท้ายก็ดัง “พรวด” ทีเดียว เป็นอย่างที่เสิ่นเหิงพูดไว้เป๊ะ เหมือนเต่าหงายท้องที่พลิกตัวกลับไม่ได้ หัวทิ่มลง พยายามเตะขาสุดแรงยังไงก็พาโต๊ะพลิกกลับขึ้นมาไม่ได้
ตอนที่คนจากสถานีตำรวจมาถึง สิ่งที่เห็นก็คือเรื่องตลกโวยวายแบบนี้
“คนนี้เหรอที่พวกคุณว่าเป็นสายลับ?”
ดูยังไงก็ไม่เหมือนเลยสักนิด
จริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านธรรมดาเลย แม้แต่สถานีตำรวจเล็ก ๆ ของพวกเขาเองก็ไม่เคยรับมือเรื่องแบบนี้มาก่อน
เสิ่นเหิงยื่นคางไปทางโต๊ะ “หลักฐานวางอยู่บนโต๊ะนั่นไง พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านตัวเล็ก ๆ ดูก็ไม่ค่อยเข้าใจ พวกคุณลองเข้าไปดูก็รู้เองนี่นา อันนี้จับได้คาหนังคาเขา คนทั้งลานเห็นกันหมด”
เรื่องใหญ่ขนาดจับสายลับ สถานีตำรวจจึงเรียกคนที่เข้าเวรกับคนที่นอนอยู่ในหอพักมาหมด เหลือเฝ้าสถานีไว้คนเดียว รวมแล้วแปดคน ไม่คิดว่าจะได้เจอภาพที่เงียบสงบแถมยังออกจะขำแบบนี้
คนนำทีมคือหัวหน้าหน่วยย่อย เขาเห็นของพวกนั้นบนโต๊ะก็ขมวดคิ้วแน่น “แม่งเอ๊ย แผนที่นี้ใกล้จะวาดเสร็จอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
เขาดูแผนที่นั้น ข้างในระบุตำแหน่งบางจุดในกองทัพได้ชัดเจนมาก บางจุดก็มีกากบาทเขียนไว้ ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร สรุปแล้วมันเป็นแผนที่ที่สมบูรณ์มากฉบับหนึ่ง