เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ความทุกข์ยาก
ไป๋เจียวเจียวพูดว่า “ที่ฉันมีวันนี้ได้ ควรจะขอบคุณตัวเอง กับคนที่ช่วยให้ฉันผ่านความทุกข์พวกนั้นมา ไม่ใช่คุณ”
ถึงตอนนี้ใคร ๆ ก็พูดกันว่าต้องรู้จักอดทนทำงานหนัก แต่พอได้ยินคำพูดของไป๋เจียวเจียว ไม่รู้ว่าใครนำก่อน เสียงปรบมือก็ดังขึ้น
“พูดถูก! หรือว่าจะให้เขาต้องขอบคุณที่ทำให้เขาเจอเรื่องซวย ๆ เนี่ย”
แม่ติงพูดว่า “พวกเธอเป็นคนที่เรียนถึงมหาวิทยาลัยกันแล้ว ทำไมถึงแยกผิดแยกถูกไม่ออก? เธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของบ้านเราแต่แรกอยู่แล้ว ความลำบากที่เธอเจอนั่นมันคือสิ่งที่เธอควรจะเจออยู่แล้ว!”
“คุณพูดถูก เพราะงั้นตอนนี้ฉันเลยไม่คิดแค้นพวกคุณ แต่ในเมื่อฉันเป็นลูกสาวบ้านคนอื่น แล้วตอนนี้คุณจะมาหาฉันทำไม?”
แม่ติงมองไป๋เจียวเจียว พอเจอเธอพูดกับตัวเองแบบนี้ต่อหน้าคนทั้งนั้น ก็อดโกรธขึ้นมาไม่ได้
เลยพูดกับเธอว่า “ฉันกับพ่อเธอเลี้ยงเธอมาตั้งหลายปี ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองกลับไปลำบากอยู่ในชนบท ตอนนี้เธอโตแล้ว ไม่ควรจะตอบแทนบุญคุณที่เราเลี้ยงดูมาหรอ?”
“อ้อ คุณคิดว่าตัวเองขาดทุนสินะ” ไป๋เจียวเจียวหัวเราะเย็น ๆ
“เจียวเจียว แม่ก็ไม่อยากให้เรื่องมันน่าเกลียดขนาดนี้ เธอไปกับแม่เถอะ มีอะไรเราไปพูดกันที่บ้าน”