เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 การสอบปากคำ
“ดี ฉันจัดการเธอไม่ได้แล้วใช่ไหม ดีเลย พ่อเธออยู่ในทีมรองคณบดีนี่ พ่อเธอคงไม่เข้าข้างไป๋เจียวเจียวหรอกใช่ไหม ไปคุยกันที่นั่นเลย ไป พวกเราไปกันหมดนี่แหละ เรื่องมันร้ายแรงขนาดนี้ ไม่ว่าจะถูกใส่ร้ายหรือเป็นเรื่องจริง ฉันเป็นแค่ครูประจำชั้นคนเดียวตัดสินเองไม่ได้หรอก!”
ในสายตาของคนทั่วไป หวงซื่อเฟิงเป็นคนใจดี เป็นคนดีมาตลอด การที่จะทำให้เขาโกรธจนพูดจาไม่เป็นภาษาขนาดนี้ถือว่าไม่ง่ายเลย
“ฉันไม่ไป!”
เฉินเหม่ยเจินถูกพ่อสั่งสอนมาตั้งแต่ก่อนแล้ว เรื่องนี้ถ้าให้พ่อรู้เข้าละก็ ต้องถูกดุว่าไปก่อเรื่องแน่ ๆ
สวีเยว่เห็นเธอกลัวก็ยิ่งได้ใจ “เธอไม่ไปไม่ได้นะ! เมื่อกี้เธอยังพูดซะมั่นใจไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้กลัวแล้วล่ะ?”
เฉินเหม่ยเจินไม่อยากไปก็ต้องไป ถูกสวีเยว่ดึง ลากมาจนถึงห้องทำงานของเฉินปิงรุ่ยจนได้
เฉินปิงรุ่ยเห็นท่าทางที่พวกเขาเดินมาก็ปวดหัวแล้ว พอฟังหวงซื่อเฟิงเล่าเรื่องยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม
“ครูหวง เรื่องนี้ครูจะจัดการยังไงก็จัดการไปเถอะ แต่ลูกสาวผมผมรู้ดี เธอไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก คุณไป๋เจียวเจียว ผมขอโทษแทนเธอด้วยนะ แต่เรื่องของคุณมันเป็นยังไง มันไม่เกี่ยวกับเรา ครูหวง ครูเป็นครูประจำชั้น เรื่องนี้ผมก็จัดการไม่ได้ ผมมีงานวิจัยอยู่ ไม่มีเวลามาเคลียร์เรื่องระหว่างนักเรียนหรอก”