กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 292 ฉันป้อนเธอเอง
แต่พวกนั้นไม่ไว้หน้าติงซื่อฟางแม้แต่นิดเดียว “เธอก็ไม่ได้ดีไปกว่าใครหรอกน่า รีบไปจ่ายเงินได้แล้ว จะชักช้าอะไรอยู่”
ติงซื่อฟางโกรธแต่ไม่กล้าพูด ออกมากินข้าวกับคนพวกนี้ทีไรก็เป็นเธอที่ต้องจ่ายเงินตลอด ต้องอย่างนี้ถึงจะแทรกตัวเข้าไปในวงของคนพวกนี้ได้อย่างหวุดหวิด มีคนพวกนี้คบหา ติงซื่อฟางถึงรู้สึกว่าตัวเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเมืองได้จริง ๆ และกลายเป็นคนเมืองแล้ว
คนพูดไม่คิด แต่คนฟังเก็บไปคิด ถานจื่อต้งเอาลิ้นดุนฟันกราม มองไปทางไป๋เจียวเจียวแล้วทำหน้าลามก เขาล้วงปากกากับสมุดโน้ตออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขียนตัวเลขชุดหนึ่งลงไป