เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 210 ทำหนึ่งวันพักหนึ่งวัน
สองคนไปที่สหกรณ์จำหน่ายสินค้าอีกสองแห่ง อย่างที่เสิ่นเหิงพูดไว้จริง ๆ แค่จะซื้อนมผงห้าจิน คนที่นั่นก็ยังไม่อยากขายเอาเสียเลย
ซื้อนมผงกลับไปด้วยกันทั้งหมดสามสิบจิน เสิ่นเหิงบอกไป๋เจียวเจียวว่าไม่ต้องเขียนจดหมายไปหาน้องชายให้ส่งมาเพิ่มอีกแล้ว ยังมีตั๋วนมอีกแปดสิบจินที่ยังไม่ได้ใช้เลย
แต่เด็กชนบทเลิกกินนมกันเร็ว เพราะผู้หญิงวัยมีลูกก็เป็นแรงงานหลักของบ้าน ต้องลงไร่ลงนาแต่เช้า ช่วงที่ต้องกินนมล้วน ๆ นานที่สุดก็แค่ครึ่งปี
ความหมายของเสิ่นเหิงคือหยุดแค่นี้ก่อน ถ้าขาดค่อยหาทางกันตอนนั้น
ไป๋เจียวเจียวก็รู้ว่าแถวนี้ขาดนมจริง ๆ ไม่ใช่หามาไม่ได้จริง ๆ ไม่อย่างนั้นเสิ่นเหิงก็ไม่พูดแบบนี้หรอก
“ขอมากเกินไปเดี๋ยวมันสิ้นเปลืองก็ไม่ดี พี่ชายฉันก็เกรงใจ จะไปอาศัยบุญคุณคนอื่นบ่อย ๆ ก็ไม่ดี”
พอไป๋เจียวเจียวส่งซอสเนื้อไปให้ ไป๋ซื่อปัวก็กลายเป็นคนที่ใคร ๆ ในกองทัพชอบที่สุดไปทันที ถ้าไม่กลัวเรื่องจะเอิกเกริกเกินไป ห้องพักของเขาคงถูกเบียดจนแตก ใครจะกินข้าวก็ต้องแวะมาขอตักไปคนละช้อน
ไป๋ซื่อปัวทำการค้าจนฝึกสมองมาได้บ้าง บางบัญชีไม่ต้องจดลงสมุดเล่มเล็ก ใครหยิบไปมากไปน้อยเขาก็รู้อยู่ในใจ
ผ่านไปแป๊บเดียวก็ใกล้เปิดเทอมแล้ว