เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 189 ถูกจับ
ที่โต๊ะอาหาร ไป๋ซื่อปัวดูซึม ๆ ไม่มีเรี่ยวแรง
ปกติกินซาลาเปาใหญ่ได้ลูกหนึ่ง แต่วันนี้ซาลาเปาแบ่งครึ่งแล้วยังกินไม่หมด
“ปัวจื่อ คิดให้เยอะ ๆ หน่อยสิ” เติ้งหมิ่นปลอบเขา แล้วยื่นซาลาเปาครึ่งที่เหลือของไป๋ซื่อปัวไปให้ “ทำไมไม่ยอมกินข้าวล่ะ”
ตอนนี้ชีวิตครอบครัวเขาดีขึ้นแล้ว ซาลาเปาแป้งขาวกินให้อิ่มได้เลย
“พี่สะใภ้ ผมกินแค่นี้พอแล้ว”
ในใจไป๋ซื่อปัวอึดอัดจนแน่นไปหมด ลำคอก็เหมือนมีอะไรมาตันไว้ กินอะไรไม่ลงเลยสักนิด
ไป๋จื้อหม่านพูดอยู่ข้าง ๆ ว่า “ตอนนี้มันเก่งขนาดนี้แล้ว เซี่ยวหมิ่น เธอไม่ต้องไปสนมันหรอก ถ้ามันหิวมันก็ไปกินที่หวังเจียจวี่เอาเอง”
ตอนนี้ไป๋จื้อหม่านรู้แล้วว่าไป๋ซื่อปัวจะไม่ไปที่นั่นอีก เลยกล้าพูดจาเยาะเย้ยหยอกล้อแบบนี้
หน้าไป๋ซื่อปัวร้อนผ่าว แต่เดิมก็กินไม่ลงอยู่แล้ว พอพ่อพูดแบบนี้เข้า ก็ลุกจากเตียงเตาอุ่นไปเลย