เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 แม่แท้ๆ ของซูจื้อเกา
ซูเหยียนกังฟังคำพูดของไป๋เจียวเจียวแล้ว ในใจก็ปนกันไปหมดจริงๆ
“เสี่ยวกวน คนเขาพูดไม่ผิด ผิดที่ผมเองที่ทำไม่ดีกับจื้อเกา”
ซูเหยียนกังวางตะเกียบลง มองซูจื้อเกาที่เงียบไม่ค่อยพูด แล้วบอกว่า “วางใจได้ ต่อไปมีพ่ออยู่ ลูกจะไม่ได้อยู่ลำบากอีกแล้ว พ่อจะชดเชยให้ลูกอย่างดี”
ซูจื้อเกามองซูเหยียนกังแวบหนึ่ง เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ “คุณจะพาผมไปด้วยเหรอ”
“แน่นอนอยู่แล้ว จื้อเกา ไปกับพ่อได้ไหม พอไปถึงที่นั่น มีเด็กๆ เยอะแยะคอยเล่นกับลูก”
ตอนนี้ฐานะของซูเหยียนกังดีมาก กองทัพจัดบ้านให้อยู่แล้ว อยู่ในเขตค่ายทหารนี่เอง คนที่อยู่ในนั้นล้วนเป็นทหารกับครอบครัวทหาร คุณภาพพื้นฐานเลยค่อนข้างสูง
ไป๋เจียวเจียวก็ถามขึ้นว่า “พี่ซู พอพี่พาซูจื้อเกาไปแล้ว ปกติพี่ก็ต้องฝึกซ้อมใช่ไหม ที่บ้านไม่มีใครคอยดูแลเขาแล้วจะทำยังไง”
ซูเหยียนกังชะงักไปนิดหนึ่ง “ทางนั้นมีครอบครัวทหารไม่น้อยที่ปกติก็ไม่ได้ทำงาน เลี้ยงเด็กคนหนึ่งก็เลี้ยง สองคนก็เลี้ยง ให้เงินช่วยเหลือเขาสักหน่อย ขอให้ช่วยเลี้ยงก็ไม่มีปัญหา เด็กหลายคนยังได้เป็นเพื่อนกันด้วย”
วิธีแก้ปัญหาของซูเหยียนกังก็ไม่เลวนะ