กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 161 พ่อลูกพบกันอย่างเก้อเขิน
ตอนนี้ซูเหยียนกังไม่สนใจเรื่องเจ็บขาแล้ว เขาคว้ามือหลี่สือชิ่งไว้ ถามว่า “ตอนนี้ลูกผมอยู่บ้านใคร?”
“อยู่บ้านเสิ่นเหิงมาครึ่งเดือนแล้ว”
“เสิ่นเหิง?”
ตอนที่ซูเหยียนกังเพิ่งออกจากบ้านไปเป็นทหารใหม่ ๆ เขาได้ยินว่าเสิ่นเหิงเอามีดแทงคน เลยมีความประทับใจต่อเขาไม่ค่อยดี
“ไปอยู่บ้านเขาได้ยังไง? รีบพาผมไปเดี๋ยวนี้”
ซูเหยียนกังมีชาวบ้านประคองซ้ายขวา ไม่ต้องใช้ทหารองครักษ์แล้ว
เรื่องนี้คงอธิบายให้จบในไม่กี่คำไม่ได้ หลี่สือชิ่งคิดว่าค่อยไปเล่าให้ฟังทีเดียวตอนถึงบ้านเสิ่นเหิงแล้วกัน