กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 เติ้งหมิ่นช่วย
สายตาเสิ่นเหิงพลันล่อกแล่กไปมา “งั้น... งั้นก็ต้องทนเอาแหละ ยังไงก็ต้องมีสักวันนั่นแหละ”
ไป๋เจียวเจียวเห็นเสิ่นเหิงจู่ๆ ก็อยากได้ลูกขึ้นมาขนาดนั้น ก็ยังไม่ค่อยวางใจ “ตกลงคุณอยากได้ลูกไปทำไมกันแน่”
เสิ่นเหิงเอาหน้าซบกลับลงไปที่พุงน้อยๆ ของไป๋เจียวเจียว “ก็แค่อยากได้”
“อยากได้มากเป็นพิเศษเลยเหรอ”
“อยากได้มากเป็นพิเศษเลย”
ไป๋เจียวเจียวนึกถึงเรื่องที่ต้องเจอหลังจากนี้ ก็ยังพูดว่า “เราไม่ได้ตกลงกันไว้เหรอว่าต่อไปจะไปเรียนมหาวิทยาลัย ถ้ามีลูกใครจะมีแรงไปดูแลล่ะ”
เสิ่นเหิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็โยนให้พ่อคุณเลี้ยงไง ท่านเลี้ยงหลานชายคุณได้ดีออกไม่ใช่เหรอ”