กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 คนเก่ง
เสิ่นเหิงมองไป๋เจียวเจียวที่วุ่นวายขนอาหารออกมาจากในครัวอย่างตะลึง พลางได้ยินเธอบ่นพึมพำว่า “ครัวที่บ้านเรามันอันตรายเกินไปจริง ๆ กลัวว่าวันไหนเผลอทำไฟลุกขึ้นมาจะไหม้เกลี้ยง เก็บข้าวสาลีเสร็จเมื่อไหร่ เรามาสร้างครัวให้เป็นเรื่องเป็นราวสักหลังกันดีไหม?”
ครัวตอนนี้ก็เป็นแค่เพิงที่เอา หญ้าคามามุง ให้พอหลบแดดหลบฝนได้ ไม่ต้องทำปล่องไฟด้วยซ้ำ ควันระบายออกได้ทั้งสี่ด้าน
แต่ก่อนเสิ่นเหิงไม่เคยรู้เลยว่าการใช้ชีวิตคืออะไร เขาแค่คิดว่าขอให้ยังมีชีวิตอยู่ก็พอ
พอฟังคำพูดของไป๋เจียวเจียว ในใจเขาก็ผุดความรู้สึกชุ่มชื้นขึ้นมาทันที
“ได้”