กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ส่งข้าว
“รู้แล้ว ๆ ไม่ส่งก็ไม่ส่ง รีบไปทำงานได้แล้ว!”
ไป๋เจียวเจียวไล่เขาให้ออกจากบ้านไป
เสิ่นเหิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกไล่ออกมาได้ยังไง มองประตูที่ปิดลงก็อดรู้สึกหวิว ๆ ไม่ได้ แล้วหันหลังเดินเร็ว ๆ ออกจากบ้านไป
'ฮึ ไม่ส่งก็ไม่ส่ง เขาไม่อยากกินข้าวกลางไร่สักหน่อย ลมพัดมาก็ต้องกินดินเข้าปากเต็ม ๆ ไม่ใช่เหรอ'
ไป๋เจียวเจียวรู้ ทั้งที่เสิ่นเหิงอยากได้ แต่ก็ปากแข็ง เธอรู้ดีกว่าใครว่าเสิ่นเหิงกระหายความอบอุ่นแบบนี้แค่ไหน
ผู้ชายปากไม่ตรงกับใจคนนี้ ชอบพูดอย่างคิดอย่าง
ถ้าเสิ่นเหิงรู้จักพูดคำดี ๆ บ้าง ชาติที่แล้วปลอบเธอสักหน่อย เผลอ ๆ ตอนนั้นเธออาจจะไม่หย่ากับเสิ่นเหิงก็ได้