กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 เมียของแกกำลังจะหนี
“...” ลำคอของเสิ่นเหิงเหมือนมีอะไรมาจุกติดอยู่
แต่งงานได้แค่วันเดียว เมียก็หิวจนร้องไห้
แบบนี้จะเรียกว่าเขามีความสามารถหรือไม่มีความสามารถกันแน่
เสิ่นเหิงกดอารมณ์เดือดที่ผุดขึ้นในใจเอาไว้ อุ้มไป๋เจียวเจียวขึ้นมาในอ้อมแขน วางเธอกลับลงบนเตียงเตาอุ่น
เขาหันไปเก็บกะละมังเคลือบที่น้ำหกเต็มพื้น เดินเร็วๆ ออกไป ตักน้ำจากบ่อมาล้างหน้าตัวเองอีกรอบ ถึงได้ใจเย็นลง
ตอนที่เดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง ในมือเขาถือมันเทศหัวหนึ่งกับไข่ไก่ฟองหนึ่ง
“ที่บ้านมีแค่นี้ กินพอทนไปก่อนนะ เดี๋ยวเย็นนี้เลิกงานแล้ว ฉันจะไปซื้ออย่างอื่นที่สหกรณ์จำหน่ายสินค้าให้”
ปกติเสิ่นเหิงกินข้าวแค่ให้อิ่มท้องก็พอ ไม่ละเอียดอะไรเลย