กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 129 จะมีที่เหลือให้คนอื่นได้ยังไง
ตอนแรกที่ดูหนังช่วงครึ่งแรก ซูหว่านหัวเราะบ้างเป็นครั้งคราว แต่พอถึงครึ่งหลัง น้ำตาก็ไหลออกมาโดยห้ามไม่อยู่
จดหมายฉบับแล้วฉบับเล่า ทีละคำ ทีละประโยค สงบและอดกลั้นแต่จริงใจอย่างยิ่ง สะเทือนใจผู้คน
“กระดาษสั้นแต่ความรักยาวไกล ขอให้ถนอมรักษาตัว”
“แม่น้ำทะเลหมื่นลี้ ในใจคิดถึงคุณ จึงไม่รู้สึกไกล”
ซูหว่านไม่เคยร้องไห้จนน้ำตาท่วมหน้าตอนดูหนังมานานแล้ว เธอใช้มือเช็ดน้ำตา กำลังจะหยิบทิชชู่จากกระเป๋า จึงนึกได้ว่ากระเป๋าอยู่กับจ้าวเยี่ยนหลี่
ตอนนี้เขาหยิบทิชชู่ส่งให้เธอแล้ว ซูหว่านรับมาซับ เพราะกลั้นร้องไห้ น้ำมูกไหลออกมาเป็นระยะ เธออายที่จะสั่งน้ำมูกต่อหน้าคนอื่นโดยเฉพาะต่อหน้าจ้าวเยี่ยนหลี่
แต่พี่ใหญ่ที่นั่งข้าง ๆ ตัวสูงใหญ่ ก็สะเทือนใจจนน้ำตาไหลไม่หยุด เขาหยิบทิชชู่จากภรรยามาเช็ดหน้า
จากนั้นเธอได้ยินเสียงสั่งน้ำมูกของอีกฝ่าย จู่ ๆ พี่ใหญ่คนนั้นไม่รู้ว่ากลั้นไม่อยู่หรือเปล่า ตอนสะอื้นก็เรอออกมา เสียงลากยาวเป็นพิเศษ คล้ายไก่ตัวผู้ขันมาก
ทันใดนั้นก็ทำให้คนที่ร้องไห้อยู่ในโรงหนังหัวเราะขึ้นมา ซูหว่านเองก็เกือบกลั้นไม่อยู่ กัดริมฝีปากกลั้นไว้