กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 116 คุณต่อยฉันเลย
มุมปากซูหว่านกระตุกเบา ๆ เธอหันหลังจะเดินหนี เขารีบยื่นมือคว้าเธอไว้ “นี่คือวิธีที่คุณใช้แก้ปัญหาหรือไง”
จ้าวเยี่ยนหลี่: “คุณเมินผมแบบนี้มันหมายความว่าอะไร คุณรู้บ้างไหมว่าการเมินเฉยไม่พูดคุยกับคนคนหนึ่งมันทำร้ายกันมากแค่ไหน ให้คุณตีผมต่อยผม ผมยังรู้สึกดีกว่า”
ซูหว่านดึงมือกลับ แต่ก็ไม่เดินหนีอีก ตัวเธอหันข้างให้เขา หันหน้าหนีไม่มองเขา จมูกเริ่มร้อนผ่าว เบ้าตาก็แดงขึ้นมา
“จะให้ผมทำยังไงคุณถึงจะยอมยกโทษให้ผม” จ้าวเยี่ยนหลี่ทิ้งเข็มขัด แล้วพยายามเข้าไปกอดเธอ
ซูหว่านสูดจมูกฟืดหนึ่ง หลบร่างกายเขา แล้วหันกลับมาเอาเรื่องเขา
“คุณมันเจ้าสารเลว! ฉันบอกว่าไม่เอาแล้ว ฉันเจ็บ แต่คุณสนใจแต่ตัวเอง บังคับให้ฉันทำ ฉันอ้อนวอนคุณก็ไม่ฟัง”
พูดไปน้ำตาก็หยดแหมะ ๆ ปากเบ้ “ฉันเจ็บจนต้องไปโรงพยาบาล หมอยังพูดจากระทบกระเทียบใส่ฉันอีก ก็เพราะคุณ ทั้งหมดเป็นความผิดคุณ”
“ไม่สนใจคุณแล้วมันเป็นอะไร ฉันก็ไม่อยากสนใจคุณ ไม่อยากสนใจคุณอีกแล้ว”
น้ำตาไหลกลายเป็นร้องไห้โฮ เธอชี้ไปที่เขา “คุณรังแกฉัน ฉันจะไปฟ้องแม่”