ตอนที่ 95 รอยฝ่ามือ

ตอนที่ 95 รอยฝ่ามือ

พอวันรุ่งขึ้นสร่างเมาแล้วได้เห็นพฤติกรรมของตัวเองในตอนนี้ ซูหว่านตอนนี้หัวเราะคิก ๆ มากแค่ไหน พรุ่งนี้ก็คงอยากตบตัวเองมากเท่านั้น

ตอนนี้เธอยังหัวเราะคิก ๆ ดูซื่อ ๆ โดยเฉพาะพอจ้าวลั่วหนิงเข้ามาสมทบ เธอก็ยิ่งมีใจกล้า

จ้าวเยี่ยนหลี่ไม่ได้ห้ามเธอ นาน ๆ จะเมาที ปล่อยให้เธอสนุกเต็มที่ก็ดี จนดึกมากแล้ว เขาจึงอุ้มเธอออกไป

ดื่มเหล้าแล้วขับรถไม่ได้ ก่อนออกไปเขาจึงเรียกคนขับมา ไม่วางใจให้น้องสาวกลับเอง จึงยัดเธอเข้าไปในรถด้วย

สมองของซูหว่านยังจดจำเพื่อนสนิทของเธอได้ เธอมุดออกจากอ้อมแขนจ้าวเยี่ยนหลี่ โบกมือให้ซูหมิงเซี่ยที่อยู่นอกรถ

“พี่หมิงเซี่ย บายบาย ปีหน้าพบกันนะคะ”

ซูหมิงเซี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน รับคำตามเธอ “บายบาย ปีหน้าพบกัน”