กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 42 สั้นขนาดนี้?
ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินจากไปและเสียงประตูห้องน้ำปิด ซูหว่านถึงค่อย ๆ โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม ชะโงกมองไปทางห้องน้ำเล็กน้อย
ถอนหายใจยาวเฮือก
คนคนนี้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเขาได้ยินไปมากแค่ไหน
ซูหว่านคิดแล้วก็อยากมุดดินหนี ถึงแม้จะไม่ใช่คำด่าเขา แต่การพูดคำเข้าข้างตัวเองแบบนี้ก็น่าอายกว่าการด่าเขาลับหลังอีก
ถ้าเธอด่าเขาแล้วเขาได้ยิน เธอยังพอจะไปอธิบายได้ ตอนนี้จะอธิบายยังไง? อธิบายไม่ได้เลย ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเหมือนแก้ตัวจนเห็นพิรุธ
ซูหว่านหน้าแดงก่ำ ตอบกลับหลิ่วเนี่ยน