กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 4 มาที่ห้องฉันหน่อย
หลิ่วเนี่ยนยังไม่เคยเห็นจ้าวเยี่ยนหลี่ตัวจริง เห็นแค่ในข่าว เขาสวมสูทที่เป็นเสื้อผ้าสั่งตัดชั้นสูงสีดำ แม้ผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสุขุมสำรวมที่พุ่งเข้ามา เรียบเฉยและเย็นชา
เธอไม่อาจเชื่อมโยงภาพชายแบบนี้กับซูหว่าน สาวเรียบร้อยแบบนั้นได้เลย
ในหัวของซูหว่านผุดภาพชายคนนั้นขึ้นมา ดวงตายิ้มจนโค้ง “ตอนนี้เขาลาพัก ฉันทำงานกลางวัน เจอกันตอนกินข้าวเย็นเท่านั้น เขาพูดน้อย มีธุระถึงจะพูด ฉันก็ค่อนข้างกลัวเขา กินข้าวเสร็จก็กลับห้อง”
หลิ่วเนี่ยนแค่นึกถึงภาพนั้นก็รู้สึกกดดัน “กลัวเขาแต่ก็ชอบเขาใช่ไหมล่ะ”