กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 397 แสยะยิ้ม
สตรีทั้งสี่นางต่างหวาดหวั่นพรั่นพรึง
เฟ่ยเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พี่ข้า สตรีเหล่านี้ข้าคงไม่มีวาสนาได้รับไว้ ร่างกายยังได้รับบาดเจ็บ ยังไม่หายดีเลย”
ซ้ายเสี้ยนหวังกลับหัวเราะฮ่าๆ กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า “ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี ก็พอดีเลยที่ต้องมีสตรีมาคอยปรนนิบัติเจ้า
เมื่อก่อนเจ้าใช้ชีวิตอยู่ในแคว้นจิ้น ย่อมต้องชอบสตรีจากทางฝั่งนั้นเป็นแน่”
“พี่ข้าอุตส่าห์ส่งคนไปตามหาสตรีผิวพรรณผุดผ่องสี่นางนี้มาให้เจ้าโดยเฉพาะเลยนะ”
“เจ้าอย่าได้บอกปัดไปเลย จงรับความหวังดีของพี่ข้าไปเถิด! หากเจ้าไม่ต้องการ พวกนางก็คงถูกนำไปเป็นอาหารให้หมาป่าในทุ่งหญ้าแล้ว”
คำพูดประโยคหลังนี้ แฝงความหมายข่มขู่เอาไว้นิดๆ แล้ว