เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 67 เขาสลัดความคิดในใจทิ้งไป
หลี่ซื่อก็ยังคงไม่มีวาสนาได้พบปรมาจารย์อู๋เหวยอยู่ดี
พวกนางรับประทานอาหารเจแล้วก็ลงจากเขา
พอขึ้นรถม้า ถังเจาปี๋ก็เอนกายพิงตั่งนุ่มพักผ่อน รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย จึงล้มตัวลงนอนพักไปเลย
อู๋มาม้านั่งอยู่ด้านข้าง มองนางด้วยความห่วงใยและลดเสียงกระซิบถาม “คุณหนู บาดแผลเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ยังเจ็บอยู่หรือไม่?”
ถังเจาปี๋หลับตา พยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบ “ยังดีอยู่ ไม่เป็นอะไรมาก มาม้าไม่ต้องห่วง”
อันที่จริงสรรพคุณยาที่นางปรุงเองนั้นถือว่าดีมากแล้ว คาดว่าอีกสองวันบาดแผลก็น่าจะสมานตัว
อู๋มาม้าเห็นนางฝืนทน ในใจก็เต็มไปด้วยความปวดใจ เมื่อก่อนคุณหนูแค่สะดุดล้มโดนร่างกายก็จะต้องไปออดอ้อนร้องบอกความเจ็บปวดกับท่านอัครมหาเสนาบดีเฟยแล้ว
ตั้งแต่คุณหนูกลับมาจากเมืองฮานเฉิง นางก็ไม่เคยได้ยินคุณหนูออดอ้อนร้องเจ็บอีกเลย