กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ซอมบี้...
เสียงอันเป็นเอกลักษณ์นั้นบ่งบอกตัวตนของอีกฝ่ายได้แล้ว เพียงแต่…
อย่างไรก็ตาม นั่นก็ยังเป็นซอมบี้ตัวหนึ่งอยู่ดี!
โจวเฟิงนึกถึงตอนที่อยู่ในหอพักร้างแห่งนั้น เขาเคยสัญญากับอวี่ฉิงไว้ว่าจะฆ่าซอมบี้ตัวนี้ ดังนั้นเขาจึงชักจันทร์เย็นในมือออกมาเตรียมจะเข้าไป แต่ไป๋อี้เฉินรั้งเขาไว้
“เดี๋ยว ฉันรู้สึกว่าซอมบี้ตัวนี้มีจิตสำนึกของตัวเอง?” ไป๋อี้เฉินจ้องเขม็งไปที่เงาร่างใต้ต้นไม้ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปทางนั้น “มันเหมือนอยากพาเราไปที่ไหนสักแห่ง”
เมื่อเห็นไป๋อี้เฉินเคลื่อนเข้าไป ซอมบี้ตัวนั้นก็หยุดฝีเท้าลงจริง ๆ แล้วหันกลับไปยังทิศทางที่มันมาจาก