กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 หลังฟ้าสาง
ขอบฟ้าเริ่มมีแสงรำไรสว่างขึ้นมาอย่างช้า ๆ ฝนปรอยยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
ไป๋อี้เฉินก้าวเดินอย่างยากลำบากอยู่บนเส้นทางภูเขาอันเฉอะแฉะหลังเหตุดินถล่ม
ไม่มีถนน มีเพียงจุดที่พอจะวางเท้าลงไปได้เท่านั้น
ทว่าทุกก้าวที่ย่ำลงไป ย่อมต้องพากองโคลนเละติดขึ้นมา เกาะแน่นอยู่บนรองเท้า
ทุก ๆ ย่างก้าว ล้วนเป็นการออกแรงดึงเท้าขึ้นมาจากโคลน แล้วหาจุดวางเท้าเพื่อทำซ้ำแบบเดิมอีกครั้งเท่านั้น
ทุกก้าว ล้วนต้องพิจารณาว่าตรงหน้านี้จะสามารถรับน้ำหนักของตนได้หรือไม่ จะพังทลายลงมาฉับพลันหรือเปล่า
เสื้อกันฝนถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาดไปนานแล้ว ใช้การอะไรไม่ได้อีก ไป๋อี้เฉินจึงถอดเสื้อกันฝนที่ขาดรุ่งริ่งออกแล้วโยนทิ้งไปด้านข้างทันที