กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 41 ได้คืบจะเอาศอก
“นั่นก็ต้องดูว่าจะกินยังไง” เย่เหมิงเดาเจตนาของไป๋อี้เฉินออกแล้ว จึงพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี “ถ้าพวกเรากินกันเองก็น่าจะอยู่ได้สักสามถึงห้าวันไม่มีปัญหา แต่ถ้าจะเอาไปให้เดรัจฉานกินละก็ นั่นก็พูดยากแล้ว”
ตอนที่อยู่ในโรงอาหาร เย่เหมิงยัดอาหารแคลอรี่สูงที่ทั้งเบาและประหยัดพื้นที่มาไม่น้อย เช่นพวกเนื้อแห้ง ทว่าหากจะให้เธอมอบให้คนของตัวเองกินน่ะย่อมได้ เธอสามารถเจียดเสบียงอาหารของตัวเองออกมาได้หมด แต่ถ้าจะให้เธอยกให้คนอื่น ฝันไปเถอะ!
อารมณ์ของอวี่ฉิงหดหู่มาโดยตลอด ทว่าในยามนี้กลับเอ่ยขึ้นมาเอง “ในกระเป๋าเป้ของฉันยังมีอาหารอีกเยอะ ฉันกินน้อย แบ่งให้พวกเขาบ้างก็ได้”