ตอนที่ 278 เธอต้องฟื้นขึ้นมาแน่

ยังไม่ทันให้โม่ชิงเหยียนรับ เสี่ยวปาที่อยู่ข้าง ๆ ก็หันหัวมา คาบไปด้วยปากเดียว

“เวรเอ๊ย!?” ฉือเยี่ยนยังยื่นมือค้างทำหน้างุนงง นกใหญ่สวยงามตัวนี้เป็นอะไรไป!? ทำไมถึงใช้ปากแย่งด้วย??

แต่เห็นโม่ชิงเหยียนไม่คัดค้าน ก็กลืนความสงสัยลงไป ย่อตัวลงข้าง ๆ อย่างร้อนใจ ชายตามองตรงนั้นทีตรงนี้ที กระวนกระวายเหมือนลิงที่เกาหูเกาแก้ม

“เสี่ยวปา ไปกันเถอะ” โม่ชิงเหยียนสีหน้าเรียบเฉย อุ้มฟู่หนิงที่อยู่บนหลังเสี่ยวปาขึ้นโดยรวบเอว เดินขึ้นยานรบอย่างมั่นคง

“จี๊!” เสี่ยวปาสะบัดขน กลายกลับเป็นก้อนขนฟูตัวเล็กเหมือนเดิม อุ้งเท้าถือเศษจี้หยก เดินตามหลังโม่ชิงเหยียนติด ๆ ดวงตาใหญ่กลมใสจ้องฟู่หนิงเขม็ง อารมณ์กระวนกระวายก็ค่อย ๆ สงบลงภายใต้การปลอบของเสี่ยวไป๋