ตอนที่ 265 ฉันมีนะ

“ว้าว เมื่อไหร่พี่คนนี้จะเท่แบบนี้ได้บ้างนะ” ฉือเยี่ยนอ้าปากกว้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ฟองหนึ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา

“ไปหาอาจารย์ลู่ฝึกให้บ่อย ๆ นายก็ทำได้เหมือนกัน” ฟู่หนิงแก้เส้นไหมทองที่มัดฉือเยี่ยนออก แล้วเดินตามหลังชาร์ลส์เข้าไปในปราสาท

“ก๊าก!” ฉือเยี่ยนใช้มือดันปากตัวเองให้หุบลง ช่างมันเถอะ เขาไปฝึกคนเดียวในแคปซูลเสมือนก็ได้…

“ข้างในนี้ถึงกับเป็นปราสาทหลังหนึ่งเลยเหรอ?! โครงการใหญ่ขนาดนี้ เจ้าซาดรานี่มีเงินไม่เบาเลยนะ?” ฉือเยี่ยนหันศีรษะมองไปรอบ ๆ พลางเดาะลิ้นไม่หยุด

ชาร์ลส์ถอดถุงมือออก มองภาพวาดฝาผนังอันประณีตงดงาม รวมถึงลวดลายสีแดงคล้ำอันซับซ้อน มุมปากยกยิ้มแค่นหัวเราะ

“มีคน” ฟู่หนิงหรี่ตาลง มองไปยังคนที่ยืนอยู่สุดปลายระเบียงทางเดิน เป็นเธอเหรอ?