ตอนที่ 232 ชื่อตอนบอกว่ามันอยากออกไปเที่ยว

อาศัยจังหวะที่ไต้อวี้ยังคงเจรจากับทั้งสองฝ่ายอยู่ด้านข้าง โม่ชิงเหยียนก็พาฟู่หนิงเข้าไปนั่งในรถ ถือโอกาสหิ้วตัวเสี่ยวไป๋ที่ขดตัวนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในรถของไต้อวี้ขึ้นมา แล้วดึงหางใหญ่ขนฟูนุ่มด้านหลังของมันมาห่มไว้บนต้นขาของฟู่หนิง

“อู๊?” มีอะไรเหรอ?

“ไม่มีอะไร นอนต่อเถอะ” ฟู่หนิงประคองเสี่ยวปาที่กลิ้งไปอยู่อีกด้านขึ้นมาวางไว้ในอ้อมอกของเสี่ยวไป๋ เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋โงหัวขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ คงเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย มันจึงไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมา เธอจึงลูบเขาเล็ก ๆ ของมัน แล้วหยิบผ้าห่มผืนเล็กออกมาคลุมให้ทั้งสองตัว

ไดอาน่าเปิดประตูรถ พลางมองทั้งสองตัวด้วยความประหลาดใจ “เสียงดังขนาดนั้นยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย?” ทำไมถึงนอนเก่งขนาดนี้นะ?