เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“นี่ยังไม่เลิกเรียนเลยนะ” ฟู่หนิงเหลือบมองเวลา ยังเหลืออีกตั้งหลายชั่วโมง เขามาเร็วเกินไปแล้ว
“ผมอยากรีบมาเจอคุณให้เร็วขึ้น” โม่ชิงเหยียนก้มหน้าลง ปลายนิ้วขยับคลึงเบา ๆ ดวงตาเหยี่ยวอันเฉียบคมจับจ้องเธอตรง ๆ แววตาค่อย ๆ ทวีความลึกล้ำขึ้น
“อืม ฉันรู้แล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องคิดเลยนะ ไปนั่งรอตรงนั้นดี ๆ เลย!” ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของฟู่หนิงยกขึ้นเล็กน้อย พลางชี้นิ้วไปยังที่ว่างบนที่นั่งผู้ชม
โม่ชิงเหยียน : ……
เมื่อเห็นว่าฟู่หนิงไม่ได้พูดเล่น โม่ชิงเหยียนก็หัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเดินไปนั่งลงตรงที่นั่งที่ฟู่หนิงเคยนั่งก่อนหน้านี้อย่างว่าง่าย ดวงตาลุ่มลึกคอยทอดมองตามเงาร่างของเธอไปติด ๆ
ฟู่หนิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หมุนตัวกลับไปยังสนามฝึก เรียกเมคาออกมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วสุ่มจับหมายเลขต่อ