ตอนที่ 158 ถ้าโดนลักพาตัวก็กะพริบตาซะนะ

ภายในพระราชวัง

คทาในมือของซาโมรากลิ้งหล่นลงบนพื้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างจนถึงขีดสุดในเวลานี้ ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย

“เจ้าว่าอะไรนะ?!” เมื่อครู่นี้เขาหูฝาดไปหรือเปล่า?

“ฝ่าบาท พบองค์หญิงน้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” โม่ชิงเหยียนเก็บคทาที่กลิ้งมาหยุดอยู่ข้างเท้าขึ้นมา เดินช้า ๆ ตรงไปยังซาโมราที่ยืนอยู่หน้าบัลลังก์ แล้วยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

“พบแล้วจริง ๆ หรือ? เธอคือใคร? อยู่ที่ไหน? ฉันจะไปพบเธอ!” เมื่อซาโมราแน่ใจแล้วว่าเป็นเรื่องจริง มือที่กำคทาก็สั่นเทา ขอบตารื้นแดงขึ้นมาทันที

ลูกสาวของเขา ลูกสาวที่หายสาบสูญไปนานถึงยี่สิบปี ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านแล้วหรือ? ซูเอ๋อร์ เธอได้ยินหรือเปล่า…