ตอนที่ 156 เสี่ยวปากับเสี่ยวไป๋จับมือกันลากตัวชื่อตอนไว้ได้แล้ว

“คุณน้าเวยเวย หนูมาเยี่ยมพวกคุณแล้วค่า” เสียงร่าเริงสดใสดังมาจากหน้าประตู

ฟู่หนิงที่นั่งอยู่บนโซฟาหันศีรษะไปมอง ก็เห็นเด็กสาวผมยาวสีส้มสวมเสื้อกล้ามตัวสั้นกับกางเกงขาสั้นจุ๊ด สะพายกระเป๋าใบเล็กขนฟูนุ่มกำลังกระโดดโลดเต้นเดินเข้ามา

“ไม่เจอกันตั้งนาน พวกคุณคิดถึง... หนูไหมคะ?” พอเห็นคนที่อยู่บนโซฟา รอยยิ้มบนใบหน้าของหย่าลี่ถ่าก็แข็งค้างไปในชั่วพริบตา

ฟู่หนิงเอียงคอด้วยความสงสัย เธอเป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมถึงเหมือนถูกคนจี้จุดอย่างนั้นล่ะ?

“หย่าลี่ถ่านี่เอง รีบเข้ามาสิ คุณอาของเธอกำลังทำกับข้าวอยู่เลย รออีกเดี๋ยวก็กินข้าวได้แล้ว” เหวินเวยที่นั่งคุยเป็นเพื่อนฟู่หนิงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวบุญธรรมของตนดูเหมือนจะค่อนข้างชอบฟู่หนิง

“อ๋อ ๆ ค่ะ...” หย่าลี่ถ่าพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ดวงตาจ้องมองฟู่หนิงตาไม่กะพริบ