ตอนที่ 96 ลายเส้นเริ่มหลุดโลกขึ้นเรื่อยๆ

อาคารบริษัทวิลเลียมส์

“คุณชายรอนคะ ทั้งหมดนี้คือความคืบหน้าของแต่ละโครงการที่บริษัทเรากำลังร่วมมืออยู่ในไตรมาสนี้ คุณชายลองดูสักหน่อยนะคะ” เลขานุการสาวนอกห้องทำงานสวมรองเท้าส้นสูงเดินกระฉับกระเฉงเข้ามา ก่อนจะเอ่ยสรุปเนื้อหาในเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ฉบับหนึ่งอย่างกระชับ

“อืม ผมทราบแล้ว ลำบากคุณแล้วล่ะ เลขานุการเจี่ยง คุณไปทำงานต่อเถอะ” รอนนวดขมับที่บวมเป่ง เอ่ยปากให้เธอออกไป

“ได้ค่ะ งั้นฉันไม่รบกวนท่านแล้วนะคะ!” เลขานุการเจี่ยงสวมรองเท้าส้นสูงเดินกระฉับกระเฉงปิดประตูกลับออกไปอีกครั้ง

รอนหลับตาลงผ่อนคลายเล็กน้อย ปลายนิ้วนวดคลึงขมับที่บวมเป่ง เขาทำงานติดต่อกันมาสองวันสองคืนโดยไม่ได้งีบหลับเลย ตอนนี้จิตใจจึงอ่อนล้าอยู่บ้าง

เพียงชั่วครู่ก็จมดิ่งสู่การหลับลึก ทั้งห้องทำงานเงียบสงัด ปราศจากผู้คนอื่นใด