กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ฟู่หนิงเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม รู้แค่ว่ารู้สึกใจแป้วขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
โม่ชิงเหยียนเปิดหน้าต่างรายชื่อเพื่อนบนสมองกลอัจฉริยะ ปลายนิ้วเรียวสวยเคาะลงบนกล่องข้อความเบา ๆ
“สถาบันหยุดแล้วหรือยัง ช่วงสองสามวันนี้ผมว่างพอดี”
ฟู่หนิงที่กลับมาถึงหอพักเปิดอ่านดูก็ตอบกลับไปว่า “หยุดแล้วค่ะ วันนี้ฉันมาที่นี่แล้ว อาจารย์เมิ่งให้บัตรผ่านเข้าออกชั่วคราวมา ขอโทษด้วยนะคะ วันนี้มัวแต่ยุ่งอยู่กับการซ่อมเมคาที่แผนกซ่อมเมคา เกือบจะลืมบอกคุณไปเลย” ความจริงคือเธอลืมไปแล้วจริง ๆ นั่นแหละ…
คำพูดนี้ฟังดูก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังรอให้เธอมา แต่เธอกลับมัวแต่หลงใหลอยู่กับเมคาจนถอนตัวไม่ขึ้น