กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
โม่ชิงเหยียนง่วนอยู่กับการทำงานที่กองบัญชาการเขตทหารตลอดทั้งคืนโดยไม่ได้งีบหลับแม้แต่น้อย ยามนี้กลับมาถึงคฤหาสน์ ขณะที่กำลังคิดจะไปนอนพักสักครู่
“เดี๋ยวก่อน เมื่อวานแกแอบเด็ดดอกไม้ของฉันไปใช่ไหม?!” คุณนายเหวินเวยยืนนับดอกไม้สุดรักสุดหวงอยู่ในสวนดอกไม้แต่เช้าตรู่ แล้วพบว่ามันหายไปอีกหลายดอก
“แม่ครับ อรุณสวัสดิ์” เมื่อเห็นแม่ของตนท้าวสะเอวเดินปรี่เข้ามาหาด้วยอานุภาพดุดัน โม่ชิงเหยียนจึงหยุดฝีเท้าลง
“อรุณสวัสดิ์อะไรกัน แกแอบเด็ดดอกไม้ของฉันไปใช่ไหม?!” โม่ชิงชางไม่มีทางแอบเด็ดแน่นอน เช่นนั้นก็มีแค่ลูกชายตัวดีของเธอนี่แหละ
“ครับ ผมเด็ดเอง”