ตอนที่ 22 มักมีไอ้โง่คิดปองร้ายเราอยู่เรื่อย!

“……”

พอถูกไป๋เจ๋อขัดจังหวะ ฟู่หนิงก็นึกขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา เจ้าหมอนี่มาอยู่บนเรือรบได้ยังไงกัน? แถมยังมาอยู่ที่นี่กับท่านจอมพลอีก

“ท่านจอมพล คุณรู้จักกับเสี่ยวไป๋ด้วยเหรอคะ?”

โม่ชิงเหยียนมองสัตว์ไร้ยางอายบางตัวที่ทั้งเอาตัวไปถูไถทั้งหงายหน้าท้องให้ฟู่หนิงด้วยสายตายากจะบรรยาย จนแทบไม่อยากยอมรับเลยว่านี่คือสัตว์เลี้ยงบ้านเขา

“ไป๋เจ๋อคือร่างจำลองจิตของผม” เมื่อมองดูสัตว์บางตัวที่เริ่มกลิ้งเกลือกไปมา โม่ชิงเหยียนจึงเอ่ยปากพูดอย่างยากลำบาก

“ไป๋เจ๋อเหรอคะ? อ้อ ถ้างั้นฉันตั้งชื่อให้มันว่าเสี่ยวไป๋ก็ไม่ผิดสิเนี่ย”

สมกับเป็นเธอจริง ๆ จุดที่สนใจช่างไม่เหมือนใคร…

“ช่วงเวลานี้ไป๋เจ๋อสร้างความลำบากให้คุณแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตีเป็นเหรียญดาวให้ฉันก็พอ… หืม? คุณรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่กับฉัน?” เขารู้ได้ยังไงกัน? หรือว่าเขาฟังภาษาสัตว์รู้เรื่อง? เสี่ยวไป๋เป็นคนบอกเขาเหรอ?