ตอนที่ 11 ลาก่อนเจ้านายสารเลว!

เจ้าสัตว์ตัวน้อยที่ก้มหน้าก้มตากินองุ่นอย่างบ้าคลั่ง เมื่อฟังจบก็เงยหัวขนฟูนุ่มขึ้นมา ในปากยังอมองุ่นไว้หนึ่งลูก ดวงตากลมโตเป็นประกายฉายแววสับสนลังเลเหมือนมนุษย์แวบหนึ่ง

“ฮือ ๆ!” ลาก่อนเจ้านายสารเลว ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปมันเป็นสัตว์ของคนอื่นแล้ว! แฮะ ๆ!

เมื่อเห็นมันตอบตกลง ฟู่หนิงก็ลูบหัวขนฟูนุ่มของอีกฝ่ายอย่างพึงพอใจ เธออยากจะขยี้หัวกลม ๆ ที่ดูนุ่มนิ่มน่าฟัดนี้มานานแล้ว

“ตั้งชื่อให้นายดีกว่า เรียกเสี่ยวไป๋เป็นไง?”

“ฮือ?” มันองอาจน่าเกรงขามขนาดนี้ จะมาเรียกชื่อปัญญาอ่อนแบบนี้ได้ยังไง?

“ถ้าตกลงก็หมุนตัวรอบหนึ่ง” เธอควักลูกท้อออกมา

เมื่อมองดูลูกท้อหอมกรุ่นที่ยื่นมาตรงหน้า มันรู้สึกว่าชื่อเสี่ยวไป๋นี้ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก

เสี่ยวไป๋หมุนตัวรอบหนึ่งอย่างเด็ดเดี่ยวเป็นที่สุด!