ตอนที่ 229 สิ้นวาสนา

ตอนที่ 229 สิ้นวาสนา

เมิ่งเยียนจ้องมองผู้ที่ฝ่าสายฝนเข้ามา คล้ายมองเห็นชัดตาว่าผู้มาเป็นใคร คิ้วเรียวงามพลันขมวดมุ่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา

บุคคลนั้นเดินมาถึงหน้าศาลา ย่อกายค้อมคำนับ ประสานสองหมัด “กระหม่อม คารวะฮองเฮาพระนาง พระนางทรงพระเจริญพันปี พ่ะย่ะค่ะ!”

เมิ่งเยียนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย “ลมแรงฝนตกกระหน่ำ หมอหลวงเซี่ยโหวมีเรื่องใดจึงต้องฝ่าฝนมา?”

ผู้มาเยือนย่อมเป็นเซี่ยโหวอวี่

เขาอยู่ในชุดเซินอีผ้าป่านฤดูร้อนลายใบไผ่ผ้าปักซูโจวสีน้ำเงินอ่อน ถูกพายุฝนกระหน่ำซัดจนเปียกโชกไปทั้งตัว เสื้อผ้าฤดูคิมหันต์บางเบา เมื่อถูกน้ำฝนชุ่มโชก จึงแนบสนิทไปกับร่าง เผยให้เห็นแผงอกที่มีเส้นเอ็นกระดูกแน่นกระชับ