กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 223 ฉายานี้เจ้าเคยพระราชทานไปแล้ว
สิ้นคำกล่าว ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ
ลู่ฮ่าวจือนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน สายตาจับจ้องไปที่ลายพิธีการบนอาภรณ์ของเมิ่งเยียน แสงตะวันสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ดอกโบตั๋นเดินดิ้นทองทอประกายระยิบระยับ เจิดจรัสจับตา สูงศักดิ์สง่างาม
เมิ่งเยียนแย้มยิ้มบาง ๆ ดวงตาดุจสายน้ำจับจ้องเขา ในใจเปี่ยมด้วยความปลอดโปร่ง