กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 205 ทูลข่าวมงคลต่อไทเฮา
หลิ่วหวานหลันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จึงค่อยเอ่ยขึ้นว่า “ที่แท้ท่านกั๋วกงยังจำเรื่องนี้ได้”
เมิ่งฉางหย่วนลูบจมูกตัวเอง เอ่ยอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง “ได้รับความกรุณาจากแม่นางช่วยดูแล ข้าคิดอยากจะกล่าวขอบคุณแม่นางมาโดยตลอด... เพียงแต่ยามที่ฟื้นขึ้นมาอีกครา ตัวข้าก็อยู่ที่ค่ายทหารรักษานครแล้ว พอถามคนข้างกาย กลับไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นแม่นางเลย”
ริมฝีปากเอิบอิ่มสีชาดของหลิ่วหวานหลันโค้งขึ้นเล็กน้อย นางหลุบตาลงกล่าวว่า “ท่านกั๋วกงมิต้องเกรงใจถึงเพียงนี้ดอกเจ้าค่ะ ครานั้นข้าน้อยเองก็อาศัยท่านกั๋วกงช่วยชีวิตไว้ มิเช่นนั้นคงตกสู่ห้วงเคราะห์มิอาจฟื้นคืนไปแล้ว”
ที่แท้ หลิ่วหวานหลันในวัยเยาว์เคยอาศัยอยู่ ณ จวนเดิมที่กูซูกับท่านย่า ต่อมาเมื่อเติบใหญ่ขึ้น ท่านย่าล่วงลับ พี่ชายจึงส่งคนไปรับนางมายังเมืองหลวง
เพลานั้น แถบเทือกเขาในเขตนครหลวงกำลังเกิดภัยโจรป่าอาละวาด ก่อกวนจนราษฎรในหมู่บ้านบนเขาหาความสงบสุขมิได้
ราชสำนักส่งกองทัพเข้ากวาดล้างอยู่หลายครา ทว่าโจรภูเขากลุ่มนี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ตั้งค่ายคูไว้ลึกสุดในภูเขาใหญ่ รังใหญ่ยากจะเสาะหา ทั้งยังมีม้าเร็วคอยลาดตระเวน ยามใดที่กองทัพราชสำนักยกพลไปถึง พวกมันก็หลบหนีกระจัดกระจายไปก่อนแล้ว พอกองทัพก้าวเท้าจากไป พวกมันก็ก้าวเท้าตามออกมาปล้นชิงอีก ถึงกับทำศึกจรยุทธ์กับกองทัพราชสำนักเสียได้
นานวันเข้า โจรภูเขากลุ่มนี้ก็ยิ่งเหิมเกริม ถึงขั้นกล้าดักปล้นบนทางหลวงกลางวันแสก ๆ