กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 190 ขี่มังกร
“ทำสิ่งใดอยู่รึ”
สุรเสียงทุ้มต่ำของบุรุษดังขึ้นข้างริมหู คล้ายแฝงความปีติยินดีที่สะกดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่
เมิ่งเยียนมิได้หันหลังกลับ ปล่อยให้เขากอดไว้ นางเล็มกิ่งเหมยในมือพลางแย้มยิ้ม “หม่อมฉันเห็นว่าเหมยเหมันต์นอกหน้าต่างกำลังบานสะพรั่ง จึงตัดมาหนึ่งกิ่งเพื่อปักแจกัน ไม่นึกเลยว่าฝ่าบาทจะเสด็จมาอย่างกะทันหัน เสียมารยาทที่มิได้ออกไปต้อนรับ ฝ่าบาทคงไม่ทรงถือโทษกระมังเพคะ”
ลู่ฮ่าวจือจุมพิตพวงแก้มขาวผ่องอมชมพูนั้นอย่างแผ่วเบา เอ่ยเสียงค่อย “อยู่ ณ ที่แห่งนี้ มิต้องถือพิธีรีตองอันใด”
เมิ่งเยียนกวาดสายตามองรอบด้าน เห็นเพียงรุ่ยจูกับอวิ๋นเซียงสาวใช้หัวไวทั้งสองคนต่างถอยออกไปแล้ว ภายในห้องจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคน นางจึงวางแจกันคอหงส์เคลือบขาวไว้ด้านข้าง หันกลับมาแย้มยิ้มสดใสให้แก่ลู่ฮ่าวจือ “วันนี้ฝ่าบาทดูเหมือนจะทรงพระเกษมสำราญยิ่งนักเพคะ”
ลู่ฮ่าวจือจ้องมองนาง เมื่อเห็นรอยยิ้มประดุจบุปผา วงหน้างดงามเปล่งปลั่ง สีหน้าดียิ่งนัก มิใช่สภาพที่ซีดเผือดอ่อนแอราวกับไซซีขี้โรคดั่งกาลก่อนอีกต่อไป อารมณ์จึงเบิกบานยิ่ง
เยียนเอ๋อร์เคยบอกกล่าวกับเขาแล้วว่า เส้นชีพจรวิญญาณที่คอยรบกวนนางนั้นบัดนี้หายไปไร้ร่องรอย กายาของนางยามนี้มิต่างอันใดกับมนุษย์ปุถุชน
เรื่องนี้หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น อาจจะนึกเสียดายยิ่ง ทว่าลู่ฮ่าวจือกลับรู้สึกยินดีเป็นล้นพ้น