ตอนที่ 173 ชาตินี้ได้เจ้ามา คือโชคดีอันยิ่งใหญ่ของเจิ้น

ตอนที่ 173 ชาตินี้ได้เจ้ามา คือโชคดีอันยิ่งใหญ่ของเจิ้น

วันนี้ จวบจนกระทั่งถึงยามเย็น ลู่ฮ่าวจือจึงค่อยเสด็จมาจากโถงจงเหอ

เมิ่งเยียนคอยต้อนรับอยู่ที่ประตู ยอบกายทำความเคารพด้วยคำนับหมื่นสิริมงคล

ลู่ฮ่าวจือโน้มกายลง ประคองนางลุกขึ้น พลางเอ่ยประโยคหนึ่งว่า “วันหน้า หากในห้องไม่มีคนนอกอยู่ ระหว่างพวกเราก็มิต้องมีธรรมเนียมจอมปลอมเหล่านี้แล้ว”

เมิ่งเยียนเลิกคิ้วยิ้มแย้ม “เช่นนั้นมิได้หรอกเพคะ ไม่แน่ว่าวันใดฝ่าบาทเกิดแง่งอนกับหม่อมฉันขึ้นมาอีก พอหวนนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งทรงพระพิโรธ แล้วจะมาเอาโทษหม่อมฉันน่ะสิเพคะ!”

ลู่ฮ่าวจือเห็นนางยิ้มอย่างซุกซน ทราบดีว่านี่เป็นเพียงวาจาล้อเล่น จึงบีบมือนางเบา ๆ แย้มสรวลเอ่ยว่า “มีแต่เจ้านี่แหละที่ช่างเจรจานัก หากตกอยู่กับผู้อื่น คงดีใจจนเนื้อเต้นไปนานแล้ว”