บทที่ 51: โรคหน้าด้านเข้าสังคม

บทที่ 51: โรคหน้าด้านเข้าสังคม

หลังจากทานข้าวเสร็จ เจียงเซี่ยบอกลาแม่ยาย และออกจากบ้านมาพร้อมกับภรรยา

"ฉันบอกว่าอารมณ์ของคุณช่วยเก็บๆ หน่อยได้ไหม? ยิ้มจนหน้าจะบานหมดแล้ว" ในลิฟต์ หลินเยียนหว่านอดไม่ได้ที่จะค้อนใส่เขาหนึ่งที

"มีที่ไหนกัน ผมแค่ดีใจที่ได้กินข้าวฝีมือแม่เราอีกครั้งต่างหาก"

"ไม่ใช่เพราะแม่ของฉันเอาแต่ชมคุณหรอกเหรอ?"

เจียงเซี่ยทำหน้าจริงจัง: "ผมบอกได้แค่ว่า คุณแม่ท่านช่างตาสว่างและมองการณ์ไกลจริงๆ"

หลินเยียนหว่านถึงกับพูดไม่ออก ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อนเลย