บทที่ 39: โรคคิดถึงคุณ

บทที่ 39: โรคคิดถึงคุณ

หลินเยียนหว่านจ้องมองคนตรงหน้าตาค้าง ร่มในมือร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปในพริบตา

"คุณ... มาได้ยังไง?"

"ก็อยากเจอให้เร็วขึ้นอีกนิดน่ะสิ โชคดีที่ลงมาแล้วเจอรถเมล์พอดี" เขากล่าวยิ้มๆ

"คุณมีไข้หรือเปล่าเนี่ย..." หลินเยียนหว่านรู้สึกจมูกรั้นๆ ขึ้นมา ที่แท้เขากลับเป็นฝ่ายที่ใจร้อนอยากเจอเธอมากกว่าเสียอีก

วินาทีที่ประตูห้องปิดลง เจียงเซี่ยก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น ซุกหน้าลงกับเส้นผมที่นุ่มสลวยแล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู

"อืม เป็นโรคคิดถึงคุณน่ะ"

"คนบ้า"