บทที่ 19: แม่...

บทที่ 19: แม่...

ระหว่างทางกลับบ้าน ทั้งคู่แทบไม่ได้พูดอะไรกัน ความเงียบงันคือสะพานในค่ำคืนนี้

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ เจียงเซี่ยหันไปมองใบหน้าของหลินเยียนหว่านที่ดูนวลกระจ่างใสภายใต้แสงจันทร์จางๆ ในใจพลันรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาว่า พวกเขาไม่ได้เดินเล่นตอนกลางคืนแบบนี้ด้วยกันนานแค่ไหนแล้ว

"มีอะไรเหรอ?" หลินเยียนหว่านจู่ๆ ก็หันมามองเขา พร้อมกับลูบผมทัดหูตามความเคยชิน

จังหวะที่เธอหันมาสบตาโดยไม่ตั้งใจ เขาถึงกับหน้าแดงและรีบเบือนหน้าหนี ริมฝีปากกระตุก "ข้างหน้ามีหมาน่ะ"

"อ๊า!!!"

เสียงกรีดร้องแหลมดังก้องในความเงียบสงัด หลินเยียนหว่านขยับเข้าไปใกล้เขาตามสัญชาตญาณ

"ไหน? ไหน?"

"อ้อ ขอโทษที ดูผิดไป ที่แท้มันคือหัวรับน้ำดับเพลิงน่ะ"