กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 342 เมล็ดพันธุ์
“เถ้าแก่ พวกเรากลับมาแล้ว!”
แม้ทั้งสามคนจะดูมอมแมมเสื้อผ้าขาดวิ่นและเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง
แต่จริงๆ แล้วสภาพจิตใจกลับกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก
ตามร่างกายก็ไม่มีร่องรอยบาดแผลเลยแม้แต่น้อย
พวกเขากำลังมองซูหรานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ดูจากตรงนี้ก็บอกได้ไม่ยากเลยว่า การที่พวกเขาลงไปถึงชั้นที่สิบห้าของโบราณสถานเขาวงกตนั้น น่าจะไม่เจออันตรายอะไร
“ดูท่าพวกท่านลงไปคราวนี้คงราบรื่นไม่เบาเลยสินะ?”
“อืม ใช่แล้ว!”
“เพียงแต่เครื่องสื่อสารที่เถ้าแก่ให้ข้ามานั้น ข้าเผลอทำหายไป แล้วก็หาไม่เจอเลย!”