กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 73 เกมดีแค่ไหน ก็อย่าโลภเกินไปนะ (ตอนจบ)
“ข้าผ่านแล้วเหรอเนี่ย”
จางเทามองซากมังกรดับสูญตรงหน้า นิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง ถึงค่อยได้สติกลับมาราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “ผ่านแล้ว ข้าผ่านมันได้จริงๆ แล้ว!”
จากนั้นจางเทาก็รีบถอดหมวกเชื่อมโลกเสมือนออก หันไปตะโกนอย่างตื่นเต้น “โจวหยาง รีบดูเร็ว ข้าปราบมังกรดับ…”
แต่พูดยังไม่ทันจบ เสียงก็ชะงักไปดื้อๆ
“เอ๊ะ?”
จางเทาชะงักไป เพราะพบว่าด้านหลังมีคนกลุ่มใหญ่ยืนจ้องเขาตาไม่กระพริบ
ในนั้นมีทั้งคนที่เขารู้จัก และคนที่ไม่รู้จักแต่คุ้นหน้าคุ้นตา รู้ว่าเป็นศิษย์ในสำนักเหมือนกัน จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย
“พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้เนี่ย”
ทว่ากลุ่มศิษย์พวกนั้นกลับมองเขาด้วยสายตาเลื่อมใส แล้วพากันพูดขึ้นมา