ตอนที่ 46 เหล่าผู้เล่นที่เฝ้ารอ

ตอนที่ 46 เหล่าผู้เล่นที่เฝ้ารอ

ท้องฟ้ามืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องคำราม ลมพายุพัดกระหน่ำ สายฝนเทลงมาไม่ขาดสาย

เวลาเพิ่งจะผ่านเจ็ดโมงเช้าไปได้ไม่นาน

หน้าร้านเกมก็เริ่มมีเงาร่างของผู้เล่นทยอยปรากฏขึ้นมาทีละคน พวกเขาสวมเสื้อกันฝน มารอต่อแถวกันตั้งแต่เช้าตรู่ จะฟ้าผ่าหรือพายุพัดก็ไม่หวั่น

เพราะรู้ว่ายังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าร้านจะเปิด ทุกคนจึงได้แต่ยืนคุยเล่นกันไปพลางๆ ทว่าเรื่องที่คุยกันส่วนใหญ่ก็ยังหนีไม่พ้นเรื่องเกี่ยวกับเกม

วันนี้โอวหยางฉิงไม่ได้นอนตื่นสายอีกแล้ว แถมยังมาถึงตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนกัน ตอนนี้เขาไปยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนในชุดเสื้อกันฝนหนาพิเศษ มือข้างหนึ่งถือกล่องใส่อาหารสุดประณีตที่บ่าวในจวนจัดเตรียมไว้ให้ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าขาเนื้อสัตว์อสูรขึ้นมาแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย เขารู้สึกว่าพักนี้ตัวเองน่าจะเจริญอาหารขึ้นอีกแล้ว