ตอนที่ 10 อัศจรรย์

ตอนที่ 10 อัศจรรย์

“คุณชาย ดูฝีมือข้าพอใช้ได้ไหมขอรับ”

อาจงถอดหมวกเชื่อมโลกเสมือนออก แล้วหันไปมองอู๋เหล่ยด้วยสีหน้าซื่อๆ

อาจงในตอนนี้ ไม่มีเค้าความเก่งกาจของยอดฝีมือที่เพิ่งล่ามังกรอัสนีเหินไปเมื่อครู่แม้แต่น้อย

“เจ้า... เจ้าทำได้ยังไงกันเนี่ย”

อู๋เหล่ยตกใจจนพูดติดอ่าง

นี่มันไม่ใช่แค่พอใช้ได้แล้ว นี่มันเก่งกาจสุดยอดไปเลยชัดๆ

อาจงเกาหัวอย่างเขินๆ “ตอนอยู่ที่จวนแม่ทัพ ข้ามักจะแอบไปดูลานฝึกยุทธ์ตอนท่านแม่ทัพซ้อมยิงธนูขอรับ พอว่างๆ ก็แอบฝึกเองบ้าง ไม่นึกเลยว่าพอมาจับในเกมแล้วจะเข้ามือขนาดนี้”

อู๋เหล่ยฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง

แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอวะ