กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ใกล้เที่ยงวัน
ดวงอาทิตย์ขึ้นมานานแล้วและกำลังลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบาง ทอดแสงอ่อนๆ ที่ช่วยให้ห้องที่เคยสลัวสว่างไสวขึ้น
“อืม...”
สตุสซี่ขยับตัว เสียงครางเบาๆ เล็ดลอดออกจากริมฝีปากราวกับเพิ่งตื่นจากความฝันที่แสนหวาน ชั่วครู่ต่อมา บางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว เธอเบิกตาโพลงและรีบลุกขึ้นนั่งทันที
ราชาที่เคยอยู่เคียงข้างเธอหายไปแล้ว ตอนนี้ห้องเงียบสงบ มีเพียงสตุสซี่และสาวใช้หน้าตาสะสวยคนหนึ่งยืนรออยู่อย่างอดทนที่ประตู
เป็นครั้งแรกในชีวิตการเป็นสายลับที่สตุสซี่หลับสนิทขนาดนี้—เป็นการหลับที่ไม่มีอะไรมารบกวนและแสนสบาย แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยก็ตาม