เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
กว่าความสว่างเจิดจ้าจะจางหายไป ทุกคนถึงจะสามารถหันกลับไปสนใจสมรภูมิบนเกาะลอยฟ้าได้อีกครั้ง
“พ่อ! เป็นไปได้ยังไงกัน?!”
กลุ่มโจรสลัดหนวดขาวจ้องมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา
เหลือเพียงผืนดินแคบๆ กว้างไม่เกินหลายสิบเมตรเท่านั้นที่ยังคงสภาพเดิม พ่อผู้ไร้พ่ายของพวกเขา—เสาหลักแห่งโลกของพวกเขา—กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยเลือด โดยใช้ง้าว มุราคุโมะกิริค้ำยันไว้ หนวดรูปจันทร์เสี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาหักสะบั้นไปส่วนหนึ่ง และร่างกายของเขาก็ดูราวกับว่าเพิ่งผุดขึ้นมาจากสระเลือดสีแดงฉาน
เลือดหยดลงมาจากทุกส่วนของร่างกาย วาดภาพอันน่าสยดสยอง
สำหรับลูกเรือ หนวดขาวเปรียบเสมือนพระเจ้ามาโดยตลอด แม้แต่ในช่วงที่พวกเขาร่วมรบเคียงข้างเขาปะทะกับราชาโจรสลัด พวกเขาก็ไม่เคยเห็นพ่อในสภาพเช่นนี้มาก่อน