ตอนที่ 167 เริ่มต้น

เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างเป็นลางร้าย แผ่ขยายไปทั่วท้องฟ้าราวกับผ้าห่อศพที่ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง สายฟ้าแลบแปลบปลาบในชั่วพริบตา สาดส่องฉากนั้นด้วยแสงจ้าจนแสบตา ราวกับว่าธรรมชาติเองก็กำลังตอบสนองต่อความตึงเครียดที่ชวนอึดอัดในอากาศ

หนวดขาวนั่งอย่างมั่นคงอยู่ใจกลางเรือโมบี้ดิก ในมือถือง้าวขนาดยักษ์ มุราคุโมะกิริ สายตาของเขาจับจ้องไปที่อเล็กซ์ ซึ่งลอยอยู่บนท้องฟ้าและส่งยิ้มลงมาด้วยความสงบที่ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ ความโกรธเกรี้ยวและพลังอันมหาศาลของหนวดขาวแผ่ซ่านออกมาโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด เป็นการประกาศความพิโรธของเขาอย่างเงียบๆ

ไม่สำคัญเลยว่าเจตนาที่แท้จริงของอเล็กซ์คืออะไร หรือมีความคิดใดวนเวียนอยู่ในหัวของลูกเรือหนวดขาว วินาทีที่อเล็กซ์เริ่มลงมือ เส้นแบ่งก็ถูกขีดเอาไว้แล้ว เขาคือศัตรู

“อเล็กซ์!”