เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หากโจรสลัดกลุ่มอื่นๆ ที่วนเวียนอยู่รอบเกาะเงือกเป็นเพียงฉลามที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นคาวเลือด และจ้องจะเก็บกินเศษซากแล้วล่ะก็ การมาถึงของกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมก็เปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดทะเลยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งสามารถกลืนกินเกาะทั้งเกาะได้ในคำเดียว
ข่าวนี้ส่งแรงสั่นสะเทือนไปทั่วพระราชวัง ใบหน้าของเหล่ารัฐมนตรีซีดเผือด สีหน้าของพวกเขาตึงเครียดด้วยความหวาดกลัว
ปฏิกิริยาของเนปจูนก็ไม่ต่างกัน เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผากขณะที่เขาทุบกำปั้นลงบนที่วางแขนของบัลลังก์
“น่าเจ็บใจนัก...!” เขาคำราม กัดฟันกรอด “พวกมันคิดว่าเกาะเงือกรังแกได้ง่ายนักหรือไง?! ตอนแรกรัฐบาลโลก แล้วตอนนี้ก็เป็นโจรสลัดอีก!”
ขณะที่เนปจูนกำลังเดือดพล่าน ถูกครอบงำด้วยความตกตะลึงและความหงุดหงิดผสมปนเปกัน ราชินีโอโตฮิเมะกลับยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ เสียงของเธอดังกังวานอย่างชัดเจนท่ามกลางความตึงเครียด